Πρόκειται για μια βουτιά στην παιδική ηλικία του συγγραφέα που φωτίζει αυτό που λέγεται, πως η πατρίδα του καθενός είναι η παιδική του ηλικία. Μια ιστορία φαινομενικά απλή που όμως με στοχευμένη ευαισθησία και ευρηματικότητα φανερώνει ό,τι μπορεί να είναι κρυμμένο πίσω από τη δημιουργία ενός σπουδαίου συγγραφέα – από τη μοναχικότητα ως τη συντροφικότητα, από τα όνειρα ως τις ανακαλύψεις, από τον φόβο του αποχαιρετισμού ως την έκρηξη της δημιουργικότητας.
Οι εικόνες της Ιφιγένειας Καμπέρη με μια πανδαισία χρωμάτων μάς ξεναγούν σε έναν κόσμο ενήλικης παιδικότητας.

Η παρέα με το μικρό γατάκι στάθηκε η αφορμή ώστε ο Μάρκος να ωριμάσει και να μπορεί να αντιμετωπίζει καταστάσεις, όπως η συντροφικότητα, τα όνειρα,οι φόβοι η αρρώστια και ο θάνατος.
Το κυριότερο όμως σημείο του αφηγήματος είναι αυτό όπου από τη μοναξιά μεταβαίνει στη δημιουργία. Είναι αυτό το δεύτερο θέμα για το οποίο θέλησε να μιλήσει ο Κοντολέων. Οι τελευταίες φράσεις του κειμένου το ομολογούν : «Μια ολάκερη ζωή – τόσο θα κρατούσαν τα δώρα που το γατάκι του είχε κάνει. Του είχε προσφέρει την πρώτη του ιστορία. Τον είχε κάνει συγγραφέα». Με αυτά τα απλά λόγια μιλά ο Μάνος Κοντολέων στο μικρό παιδί με τρόπο άμεσα αντιληπτό για το πώς γίνεται κανείς συγγραφέας, θέμα που έχει απασχολήσει όχι μόνο συγγραφείς αλλά και θεωρητικούς και μελετητές, παγκοσμίως.
Άντα Κατσίκη-Γκίβαλου, Ομότιμη Καθηγήτρια Παιδικής Λογοτεχνίας