Πεζογραφία – PS

Γυναίκες

prasinosynnefo — Tue, 23 Jun 2026 15:53:16 +0000

Οι Γυναίκες είναι ο ύστατος αποχαιρετισμός του Eduardo Galeano στους αναγνώστες του, αποχαιρετισμός εσπευσμένος, μιας και ο ίδιος δεν πρόλαβε να δει τυπωμένο το βιβλίο του πριν φύγει από τη ζωή. Πρόλαβε τουλάχιστον να ετοιμάσει αυτή την ανθολογία-φόρο τιμής στη γυναίκα, που είχε τόσο κεντρική θέση στη σκέψη, στο έργο και στη ζωή του εν γένει.
Εκατόν πενήντα γυναικείες μορφές εμφανίζονται σε αυτή τη συλλογή πορτρέτων, ανάμεσά τους η Φρίντα Κάλο, η Έμιλι Ντίκινσον, η Μαρί Κιουρί, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αλλά και άλλες, άγνωστες. Αντάρτισσες, μάγισσες, αγίες που το όνομά τους έχει ξεχαστεί, πόρνες της Αργεντινής που αρνήθηκαν να υποκύψουν στους στρατιώτες.
Με τη χαρακτηριστική του ποιητική πρόζα, μιλάει για γυναίκες που άφησαν το δικό τους στίγμα στην ιστορία, ανασύρει από τη λήθη συλλογικά κατορθώματα γυναικών, μιλάει για τις ρίζες του μισογυνισμού, για γυναίκες που αψήφησαν την κυρίαρχη αντρική ερμηνεία της πραγματικότητας. Αφηγείται τις ιστορίες τους για να μην αφήσουμε τη μνήμη να πεθάνει, καθώς μέσω της μνήμης οικοδομείται το μέλλον.

«Δεν υπάρχει πολιτισμική παράδοση που να μη δικαιολογεί στους άντρες το μονοπώλιο των όπλων και του λόγου, δεν υπάρχει λαϊκή παράδοση που να μην αντιμετωπίζει με περιφρόνηση τη γυναίκα ή να μην την καταγγέλλει ως επικίνδυνη» λέει ο Eduardo Galeano, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και όλες τις αντιστάσεις που έχουν αναπτυχθεί απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, καλώντας μας έτσι να ξαναδιαβάσουμε αλλιώς όλη την ιστορία που ξέρουμε μέχρι τώρα.
Από τον πρόλογο του Κώστα Αθανασίου

Χρονοστιβάδα

prasinosynnefo — Sat, 30 May 2026 07:47:57 +0000

Οι Τρύπες στο κλαμπ «Σελήνη» και ο Γιάννης Μπουτάρης στον ουρανό με τα άφιλτρα τσιγάρα. Ο ΛΕΞ αγκαλιά με τον Πεντζίκη, ο Σαββόπουλος αλά μπρατσέτα με τον Χριστιανόπουλο, ο Κικέρων στην Καμάρα και ο μόδιστρος Σέρο Αμπραχαμιάν στην Τσιμισκή. Οθωμανικές κρήνες στην Άνω Πόλη, εργατικές πολυκατοικίες στον Φοίνικα, ο Μανόλης Αναγνωστάκης στα Λαδάδικα, ο Νίκος Παπάζογλου στο στούντιο Αγροτικόν και ο Χο Τσι Μινχ στο Μέγαρο Στάιν. Ο Χέρμαν Μέλβιλ στη Ροτόντα, ο Γεώργιος Βιζυηνός στις 40 Εκκλησιές, το γκρι του Τάκη Κανελλόπουλου, τα φωτοτυπάδικα στη Μελενίκου και άραγε τι σχέση να έχει ο Έλβις με το παπούτσι του Καρύδα;

Πατριδογνωσία

prasinosynnefo — Thu, 07 May 2026 14:38:25 +0000

Οι ιστορίες του βιβλίου δεν προέκυψαν κατά τύχη. Πριν από χρόνια άρχισα να γράφω πορτρέτα των πηγών μου. Καλύπτουν ορισμένα μεγάλα κομμάτια της επαγγελματικής μου διαδρομής και δύο «προϋποθέσεις» της: Τη γενεαλογία μου και την περίοδο της Μεταπολίτευσης που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου.
Γενικά, η ελληνική πατριδογνωσία έχει πλάκα, συχνά είναι γλυκόπικρη, μπορείς να την απολαμβάνεις με την απόσταση που σου δίνουν τα χρόνια και οι πυκνές συναντήσεις με χαρακτήρες που έχεις πρωτογνωρίσει πριν από δύο και τρεις δεκαετίες.

Η πρόεδρος αποφάσισε ότι οι αποδείξεις δεν της αρκούσαν για να δικάσει και διακόπτοντας διέταξε κρείσσονες αποδείξεις. Έπρεπε να έρθουν και άλλα στοιχεία. Στη συνέχεια έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε ξερή. Ήταν τραγικό και ταυτόχρονα κωμικό. Μόλις λιποθύμησε, ακούστηκε μία φωνή: «Έναν γιατρό! Έναν γιατρό! Παρακαλώ έναν γιατρό!». Οι κατηγορούμενοι –όλοι γιατροί– πετάχτηκαν σαν ελατήρια από το εδώλιο, πέρασαν πλάι από το έδρανο του δικαστηρίου σαν χορεύτριες –ήταν όλοι άνδρες– και βρέθηκαν με τις γραβάτες τους να χαϊδεύουν το πρόσωπο της λιπόθυμης προέδρου, ξεχνώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να τους έχει καταδικάσει…
Απόσπασμα από το βιβλίο

Έμβια όντα

prasinosynnefo — Tue, 24 Feb 2026 15:25:07 +0000

Από τις παγωμένες θάλασσες της Αρκτικής και τη ρωσική Αλάσκα στην Ευρώπη του σήμερα, ένα εκπληκτικό ντεμπούτο που εξερευνά ένα από τα συναρπαστικότερα ζώα της ιστορίας και τις ανθρώπινες ζωές που άλλαξε η ανακάλυψη μα και η εξαφάνισή του.

Το 1741 ο φυσιοδίφης και θεολόγος Γκέοργκ Βίλχελμ Στέλερ εντάσσεται στη Μεγάλη Βόρεια Αποστολή, καθώς ο καπετάνιος Βίτους Μπέρινγκ και το πλήρωμά του ερευνούν μια θαλάσσια διαδρομή από την Ασία στην Αμερική. Αν και δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους, κάνουν μια μοναδική ανακάλυψη: τη θαλάσσια αγελάδα του Στέλερ.

Το 1859 ο Γιούαν Χάμπους Φούρουγελμ, ο Φινλανδός κυβερνήτης του ρωσικού τμήματος της Αλάσκας, αναθέτει στους άντρες του να βρουν τον σκελετό του τεράστιου θηλαστικού, που φημολογείται ότι εξαφανίστηκε πριν από εκατό χρόνια.

Το 1952 ο Γιον Γκρένβαλ, συντηρητής στο Φινλανδικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, αναλαμβάνει να επανασυναρμολογήσει τον σκελετό του εξαφανισμένου κήτους.

Ένα λογοτεχνικό επίτευγμα μέσα από την περιπετειώδη καταγραφή τριών αιώνων ανακαλύψεων. Μια ιστορία για το θαύμα της βιοποικιλότητας και την ικανότητα της φύσης να επουλώνει τις πληγές που της προκαλούν η υπέρμετρη ανθρώπινη φιλοδοξία και η απληστία της επιστήμης.

«Υποψιάζομαι ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη λογοτεχνική ανακάλυψη στη Φινλανδία εδώ και χρόνια».
—People’s Press

Τα κιάλια του Βασίλι Τσουικόφ

prasinosynnefo — Thu, 06 Nov 2025 23:35:20 +0000

Ο ήρωας του μυθιστορήματος είναι φτιαγμένος από υλικά υπαρξιακής αγωνίας, ιστορίας, ιδεολογίας, ιδεοληψίας, τέχνης, έρωτα. Τυπικό δείγμα του μετακατοχικού Έλληνα που προσπαθεί με οποιοδήποτε υλικό να καλύψει το προσωπικό και κυρίως το συλλογικό τραύμα.
Η πορεία του μυθιστορήματος αρχίζει από τα χρόνια της Κατοχής, φτάνει σχεδόν στο σήμερα και αντιμετωπίζει τον Εμφύλιο σαν έναν τοκογλύφο που δεν μπορεί κανένας να τον ξεχρεώσει όσο αίμα και μελάνι κι αν τον αφήσει να ρουφήξει από τις αρτηρίες του. Όλα κινούνται με παραισθήσεις και ιδεοληψίες, δεν υπάρχει βεβαιότητα για τίποτε.
Ματαιωμένες ζωές, ιδεολογικές ανατροπές, κωμικές και τραγικές καταστάσεις που εναλλάσσονται απροσδόκητα. Το μυθιστόρημα υποστηρίζεται από αλλήθωρη γλώσσα, αλλού κοιτάζει αλλού δαγκώνει και τρέφεται από τις δικές της σάρκες – εντέλει, περιέχει ευαισθησία και προκλητικότητα, ειρωνεία και ποιητικότητα, σεβασμό και βεβήλωση ιερών και οσίων, φιλοσοφικό στοχασμό. Όλα αυτά κρύβουν στο βάθος έναν ανεκδήλωτο σπαραγμό για την ατομική και συλλογική μοίρα του ανθρώπου.

Ξανάριξε τα τρίμματα της γόπας στο χώμα μπροστά στα έκπληκτα μάτια του νεαρού σ., που δεν μπορούσε να κατανοήσει αυτή την αψυχολόγητη κίνηση. Μακάρι να μην την κατανοήσει. Ευτυχώς έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί –ας το ευχηθούμε– ο καιρός που οι άνθρωποι αναζητούσαν με τρελό μάτι αποτσίγαρα, τα άναβαν και τα φουμάριζαν μέχρι σημείου να καπνίζουν ως και τα καμένα δάχτυλά τους. Ήταν τότε ύβρις να συνθλίψεις τόσο πολύ τη στριφτή γόπα του τσιγάρου σου· κάποιος άλλος θα τη στερούνταν.
Απόσπασμα από το βιβλίο

Πέτα το στη θάλασσα

prasinosynnefo — Thu, 25 Sep 2025 14:32:58 +0000

Μια μητέρα πλησιάζει την προκυμαία της Θεσσαλονίκης στα 1963. Σε λίγα λεπτά, το βρέφος που κρατά στην αγκαλιά της βυθίζεται στη θάλασσα. Σε δύο μέρες, τα πρωτοσέλιδα οργιάζουν. Ο κόσμος τη γιουχάρει στην αναπαράσταση. Η σκύλα, η φόνισσα, η παιδοκτόνος. Γύρω της, στροβιλίζεται το σκοτεινό σύμπαν εκείνης της εποχής. Ένα ίδρυμα παρατημένων βρεφών που το ίδιο πρωί δεν δέχτηκε το βρέφος. Το ίδιο ίδρυμα διοχετεύει παρανόμως βρέφη που αγοράζονται στην Αμερική. Πολιτικά σκάνδαλα και μεσίτες βρεφών. Αλισβερίσια δημοσιογράφων και αστυνομίας, για να κουκουλωθεί το βρόμικο κύκλωμα. Πολιτικός που κάνει κομπίνες με τα οικόπεδα και τα βρέφη που πουλά ο κουμπάρος του. Νεογνά-μούμιες στις σοφίτες των παλιών σπιτιών της Αθήνας. Ο Ψυχρός Πόλεμος Αμερικανών και Ρώσων. Ένας Γάλλος Πρόεδρος που ξεψυχά ξεθεωμένος στην αγκαλιά της μετρέσας του. Μια βρόμικη πραγματικότητα που τυλίγει το πτωματάκι του βρέφους σαν μαγαρισμένη φασκιά. Μια αληθινή ιστορία για μια μάνα που έγινε παιδοκτόνος από τη μια στιγμή στην άλλη. Ποια γρανάζια της εξουσίας και της κοινωνίας την οδήγησαν σε αυτή την πράξη; Μια αληθινή ιστορία που επινοεί τον μύθο της μέσα από την πραγματικότητα από την οποία πηγάζει. Γιατί κάθε ιστορία ανήκει σε αυτόν που την αφηγείται τελευταίος.