Απευθύνεται στο εκστασιασμένο κοινό της, που την αποθεώνει. Για πρώτη φορά στα χρονικά, ένα βιβλίο γραμμένο από έναν σκύλο που μιλάει την παγκόσμια γλώσσα του τσαμπουκά, της τρυφερότητας, του χιούμορ και της ετεροντροπής. Αν κουβαλάγατε και εσείς στην πλάτη σας φορέβερ τον αδερφό σας, που είναι μπούφος, έτσι θα νιώθατε.

Μεγάλη ιστορία… Θα καταλάβετε. Θα νιώσετε. Θα την κεράσετε ένα μεζεδάκι αν τη συναντήσετε στον δρόμο.
Γιατί ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ.

Μου φόρεσαν πάνα.
Να το επαναλάβω λίγο, διότι ίσως δεν αντιληφθήκατε το μέγεθος της ιστορικής ύβρεως.
Εμένα.
Τη Ρέιν.
Την Ντε Σαλούφ.
Την απόγονο του Μοντεκρίστου, την μπεζ Βερσαλλία με ουρά.
ΜΟΥ ΦΟΡΕΣΑΝ ΠΑΝΑ.

Από την πρώτη περίοδο έως την εμμηνόπαυση, το Φυστίκι ΠουΚυλάει φέρνει στο φως όλα τα μυστικά της γυναικείας εμπειρίας με καυστικό χιούμορ, κοφτερό πνεύμα και μηδενική ντροπή. Ένα μοντέρνο autofiction που συνδυάζει το εγχειρίδιο επιβίωσης και τη φεμινιστική φωνή, ένα βιβλίο για κάθε γυναίκα. Kαι οι άντρες είναι ευπρόσδεκτοι, με δική τους ευθύνη…
Θα γελάσετε. Θα βρίσετε. Μπορεί να κλάψετε. Και κάπου ανάμεσα στα αστεία και στις σπαρακτικές αλήθειες, θα αναγνωρίσετε κομμάτια του εαυτού σας – και θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν είστε μόνες.

*Α, ναι, έγινε και Νο 1 σε πωλήσεις (σε πέντε κατηγορίες) στην Amazon. (To Φυστίκι μάς ανάγκασε να προσθέσουμε αυτή την πρόταση.)

«ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ΑΓΓΛΟΙ, ΓΑΛΛΟΙ, ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΙ, ΙΣΠΑΝΟΙ. ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΕXΕΙ ΠΕΡΙΟΔΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑ! ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ΑΚΟΥΣΑΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!» Ήθελα να πεθάνω. Δε χόρορ. Και μόλις νόμιζα ότι δεν μπορούσε να γίνει χειρότερο, έμαθα αυτό: στην Ελλάδα, ήταν έθιμο να τρώει ένα κορίτσι χαστούκι τη στιγμή που θα είχε την πρώτη του περίοδο. Ναι. Ένα κορίτσι έτρωγε χαστούκι επειδή αιμορραγούσε για πρώτη φορά.

Η Τζένη επιστρέφει στο Αγρίνιο για την κηδεία του πεθερού της, του Λουκά, συνοδεύοντας τα παιδιά της. Ο Δημήτρης, ο πρώην σύζυγός της, θρηνεί τον πατέρα του, παλεύοντας με τις αποστάσεις ―συναισθηματικές και πραγματικές― που έχουν προκαλέσει ρωγμές στην οικογένεια. Ο αδελφός του, ο Αντώνης, κουβαλά το βάρος του παρελθόντος ενώ η Βαγγελιώ, η χήρα του Λουκά, αισθάνεται να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της… μαζί με τον άντρα της.
Καθώς οι ήρωες παλεύουν με τη θλίψη, την πίκρα και την ενοχή, καλούνται να συνειδητοποιήσουν πως η ζωή δεν συνεχίζεται πάντα. Η ζωή σταματάει. ΑΥΤΗ η ζωή. Που ζούσες μέχρι τότε. Στα χνάρια όμως της απώλειας δεν είναι αδύνατον μια καινούρια ζωή να ξεκινήσει.

Τρέχουν οι ζωές μας σαν σταγόνες στο τζάμι και οι διαδρομές τους μας αναγκάζουν να παραδεχτούμε πως οι συνθήκες συχνά είναι πάνω από τις επιθυμίες μας. Ακόμα και αν θέλεις να διαγράψεις κάποιον από τη ζωή σου, όλα όσα έζησες μαζί του και όλα όσα σε δένουν είναι σχοινιά από ατσάλι.
Κάθε άνθρωπος κουβαλά τις δικές του σταγόνες. Σταγόνες μνήμης, πόνου, αγάπης, που άλλοτε δροσίζουν και άλλοτε καίνε, άλλοτε λυτρώνουν και άλλοτε βαραίνουν την ψυχή.